De wonderlijke tovenaar van Oz

Dorothy woonde in Kansas bij tante Em

en oom Henry. Hun huis was klein en grijs.

Het land eromheen was ook grijs.

Dorothy’s enige vriend was haar hondje Toto.

Hij was klein en zwart met lang, zijdezacht haar.

Op een dag keek oom Henry naar de lucht.

Die was donkerder dan normaal.

"Er komt een cycloon aan, Em!" riep hij.

Tante Em liet haar werk vallen.

"Snel, Dorothy!" riep ze.

"Naar de kelder!"

Maar Toto was bang. Hij kroop onder het bed.

Dorothy rende achter hem aan.

Net toen ze hem vastpakte, begon het huis te schudden.

En toen gebeurde er iets vreemds:

het huis kwam los van de grond.

Het huis draaide rond en rond.

Dorothy voelde zich alsof ze in een ballon zat.

Ze was niet bang.

Ze kroop in haar bed en viel in slaap.

Dorothy werd wakker toen het huis met een bonk landde.

Ze rende naar de deur en deed hem open.

Buiten was de mooiste plek

die ze ooit had gezien.

Er stonden mooie bloemen en groen gras.

Vogels zongen in de bomen.

Een klein stroompje liep door het land.

Drie mannen en één vrouw kwamen naar haar toe.

Ze waren heel klein, bijna net zo groot als Dorothy.

Ze droegen ronde hoeden

met kleine belletjes die tinkelen als ze liepen.

"Welkom in het land van de Munchkins," zei de vrouw.

"Ik ben de Goede Heks van het Noorden.

Jij hebt de Boze Heks van het Oosten gedood."

"O nee!" zei Dorothy.

"Dat wilde ik niet."

"Kijk," zei de Goede Heks.

Ze wees naar een hoek van het huis.

Twee voeten met zilveren schoenen staken eronderuit.

"Jouw huis is op de heks gevallen," legde ze uit.

"Nu zijn de Munchkins vrij.

De Boze Heks liet ze voor haar werken."

De Goede Heks gaf Dorothy de zilveren schoenen.

"Dit zijn magische schoenen," zei ze.

"Misschien kunnen ze je helpen."

"Kunt u me helpen om terug te gaan naar Kansas?" vroeg Dorothy.

"Je moet naar de Smaragdstad," zei de Goede Heks.

"Vraag het aan de Grote Tovenaar van Oz.

Misschien kan hij je helpen.

Volg de gele stenen weg."

De Goede Heks kuste Dorothy op haar voorhoofd.

Er bleef een glanzend teken achter.

"Dit beschermt je," zei ze.

Dorothy trok de zilveren schoenen aan.

Ze pakte een mandje en deed er brood in.

Toen liep ze de gele stenen weg op.

Toto rende naast haar.

De weg liep langs akkers en boerderijen.

Dorothy zag een vogelverschrikker op het veld.

Hij stond op een paal en… hij knipoogde naar haar.

"Goedendag," zei de Vogelverschrikker.

Dorothy schrok. "Praatte jij?"

"Ja," zei de Vogelverschrikker.

"Kun je me even helpen?

Deze paal zit niet lekker."

Dorothy hielp hem van de paal af.

De Vogelverschrikker rekte zich uit en glimlachte.

"Waar ga je heen?" vroeg hij.

"Naar de Smaragdstad, naar de Grote Oz," zei Dorothy.

"Ik wil terug naar Kansas."

"Denk je dat Oz mij een brein kan geven?" vroeg de Vogelverschrikker.

"Ik zit vol stro. Ik heb geen brein."

"Misschien," zei Dorothy.

"Ga maar mee, dan vragen we het samen."

En zo gingen Dorothy, Toto en de Vogelverschrikker

samen verder over de gele stenen weg.

De volgende dag liepen ze door een bos.

Dorothy hoorde een kreun.

"Wat was dat?" vroeg ze.

Ze keken rond. Bij de weg stond

een man van blik. Hij hield een bijl hoog

in de lucht. Hij kon niet bewegen.

"Help me," zei de Blikken Houthakker.

"Ik sta al een jaar zo.

Mijn oliekannetje ligt in mijn hut."

Dorothy vond het oliekannetje.

Ze smeerde al zijn scharnieren.

Toen kon de Blikken Houthakker weer bewegen.

"Dank je," zei hij.

"Waarom lopen jullie door dit bos?"

Dorothy vertelde over de tovenaar van Oz.

"Zou Oz mij een hart kunnen geven?" vroeg de Blikken Houthakker.

"Ik heb geen hart. Ik kan van niemand houden."

"Ga maar mee en vraag het," zei Dorothy.

De Blikken Houthakker ging mee.

Hij droeg zijn bijl om takken weg te hakken

die hun weg blokkeerden.

Het bos werd donkerder en dichter.

Opeens sprong er een grote leeuw op de weg.

Hij brulde hard.

De leeuw gooide de Vogelverschrikker omver

en sloeg tegen de Blikken Houthakker.

Toen hij Toto wilde bijten,

gaf Dorothy hem een klap op zijn neus.

"Waag het niet Toto te bijten," zei Dorothy.

"Schaam je.

Je bent gewoon een lafaard."

De leeuw liet zijn kop hangen.

"Ik weet het," zei hij.

"Ik ben bang. Iedereen denkt dat leeuwen dapper zijn,

maar ik schrik van alles."

Dorothy kreeg medelijden.

Ze vertelde over hun reis.

"Denk je dat Oz mij moed kan geven?" vroeg de leeuw.

"Kom maar mee," zei Dorothy.

Vanaf dat moment waren ze met z’n vijven

op de gele stenen weg: Dorothy, Toto,

de Vogelverschrikker, de Blikken Houthakker

en de Laffe Leeuw.

Na veel avonturen zagen ze eindelijk

de Smaragdstad. Hij was groen en schitterend.

De muren waren groen, de huizen waren groen,

en zelfs de lucht leek groen.

Bij de poort kwam een man in een groen pak naar hen toe.

"Wat willen jullie?" vroeg hij.

"We willen de Grote Oz spreken," zei Dorothy.

De man gaf hun een groene bril.

"Die moet je dragen," zei hij.

"Zonder die bril is het licht van de stad te fel."

Hij leidde hen door straten van groen marmer.

Iedereen droeg groene kleren.

Ze kwamen bij een groot paleis.

"Oz wil jullie zien," zei een groene soldaat,

"maar één tegelijk."

Dorothy ging als eerste.

Ze kwam in een grote zaal

met een groene troon.

Op de troon stond een enorme Kop,

zonder lichaam.

"Ik ben Oz, de Grote en Verschrikkelijke," zei de Kop.

"Wat wil je?"

Dorothy was bang, maar zei:

"Ik wil terug naar Kansas."

"Ik help je," zei Oz.

"Maar eerst moet je iets voor mij doen.

Dood de Boze Heks van het Westen."

"Maar ik kan niemand doden," zei Dorothy.

"Dan kan ik je niet helpen," zei Oz.

Dorothy liep huilend weg.

Ook haar vrienden zagen Oz.

Voor de Vogelverschrikker leek Oz op een mooie dame.

Voor de Blikken Houthakker was hij een verschrikkelijk beest.

Voor de Leeuw was hij een vuurbal.

Maar tegen iedereen zei Oz hetzelfde:

Dood de Boze Heks van het Westen.

De vrienden waren verdrietig.

Ze wilden niemand doden.

Maar ze dachten dat het moest

om hulp te krijgen.

De vrienden liepen naar het westen.

De Boze Heks zag hen aankomen.

Ze had maar één oog,

maar dat oog was sterk als een telescoop.

Eerst stuurde ze veertig wolven

om hen te verscheuren.

De Blikken Houthakker hakte ze met zijn bijl neer.

Daarna stuurde ze veertig kraaien

om hun ogen uit te pikken.

De Vogelverschrikker joeg ze weg.

Toen stuurde ze bijen om te steken.

Hun angels braken op de Blikken Houthakker.

Als laatste stuurde ze vliegende apen.

Die trokken de Vogelverschrikker uit elkaar

en gooiden de Blikken Houthakker op rotsen.

Ze brachten Dorothy en de Leeuw

naar het kasteel van de heks.

De heks wilde Dorothy’s zilveren schoenen.

Maar ze kon ze niet aanraken.

Ze waren te krachtig.

Dus liet ze Dorothy in de keuken werken.

Op een dag deed de heks een truc.

Ze legde een ijzeren staaf op de grond.

Dorothy struikelde en verloor één schoen.

De heks greep hem.

Dorothy werd zo boos

dat ze een emmer water naar de heks gooide.

"Nee!" gilde de heks.

"Water is mijn einde."

Ze smolt tot een plas en was weg.

Dorothy pakte haar zilveren schoen

en deed hem weer aan.

Ze was vrij.

Dorothy maakte de Leeuw vrij.

Samen repareerden ze de Blikken Houthakker

en stopten ze de Vogelverschrikker weer vol.

De mensen van de heks waren blij dat ze vrij waren.

Ze gaven Dorothy de Gouden Muts,

waarmee je de vliegende apen drie keer kon roepen.

Dorothy gebruikte de muts

om de apen te vragen

hen terug te brengen naar Oz.

Toen ze terug waren,

liet Oz hen dagen wachten.

Uiteindelijk stormden ze zijn troonzaal in.

Toto stootte een scherm in de hoek om.

Daarachter stond een klein oud mannetje.

"Wie bent u?" vroeg Dorothy.

"Ik ben Oz," zei het mannetje.

Hij keek beschaamd.

"Maar u bent gewoon een man," zei Dorothy.

Oz vertelde zijn verhaal.

Hij kwam uit Omaha.

Hij was per ongeluk met een ballon in Oz beland.

De mensen dachten dat hij een tovenaar was,

dus hij deed alsof.

"Kunt u ons dan nog helpen?" vroeg Dorothy.

Oz dacht goed na.

Hij vulde het hoofd van de Vogelverschrikker

met zemelen en spelden.

"Nu heb je een brein," zei hij.

Hij stopte een zijden hart

in de borst van de Blikken Houthakker.

"Nu heb je een hart," zei hij.

Hij gaf de Leeuw een groen drankje.

"Dit is moed," zei hij.

De drie vrienden waren blij.

Ze dachten dat ze hadden gekregen wat ze wilden.

"Maar hoe kom ik thuis?" vroeg Dorothy.

"We gaan met mijn ballon," zei Oz.

Hij was het zat om te doen alsof.

Oz bouwde een ballon en vulde die met warme lucht.

Maar net toen ze weg wilden,

zag Toto een kat.

Hij rende erachteraan.

Dorothy rende achter Toto aan.

De touwen knapten.

De ballon vloog weg, met alleen Oz erin.

"Kom terug!" riep Dorothy.

Maar het was te laat.

Dorothy gebruikte de Gouden Muts opnieuw.

Ze vroeg de apen om haar naar huis te brengen.

Maar ze konden niet over de woestijn rond Oz vliegen.

Iemand vertelde Dorothy over Glinda,

de Goede Heks van het Zuiden.

Dorothy en haar vrienden gingen naar haar toe.

Glinda was mooi en vriendelijk.

"Je zilveren schoenen brengen je naar huis," zei ze.

"Klik drie keer met je hakken

en zeg waar je heen wilt."

Dorothy was blij, maar ook verdrietig.

Ze knuffelde haar vrienden.

"Ik ga jullie missen," zei ze.

Toen klikte ze drie keer met haar hakken.

"Breng me naar tante Em," zei ze.

De wereld draaide rond.

Toen alles stopte, zat Dorothy

weer in de prairie van Kansas.

Tante Em rende het huis uit.

"Mijn lieve kind," riep ze.

"Waar kom jij vandaan?"

"Uit het land van Oz," zei Dorothy.

"En o tante Em, ik ben zó blij dat ik weer thuis ben."