Rapunzel

Er was eens een man en zijn vrouw.

Ze wilden heel graag een baby.

Ze woonden in een klein huisje.

Achter hun huis stond een hoge muur.

Aan de andere kant lag een prachtige tuin.

De tuin stond vol met geweldige planten.

Er groeiden bloemen, kruiden en groenten.

Maar niemand durfde die tuin in.

Hij was van een machtige heks.

Iedereen was bang voor haar.

Op een dag keek de vrouw uit het raam.

Ze zag mooie rapunzelplanten in de tuin.

Rapunzel is een soort sla.

Het zag er zo fris en groen uit.

Ze wilde het meer dan wat dan ook.

"Ik móét van die rapunzel eten," zei ze tegen haar man.

"Als ik het niet krijg, ga ik dood!"

Ze werd bleek en ziek.

Haar man maakte zich grote zorgen.

Hij hield heel veel van haar.

Die nacht nam de man een dappere beslissing.

Hij klom over de muur.

Zijn hart bonsde van angst.

De tuin was donker en stil.

Snel plukte hij wat rapunzel.

Hij klom terug naar huis.

Zijn vrouw was dolblij.

Ze maakte meteen een salade.

Het smaakte heerlijk.

Maar toen wilde ze nóg meer.

De volgende nacht ging hij weer.

Weer klom hij over de muur.

Hij reikte naar de rapunzel.

Toen sprak er ineens een stem:

"Hoe durf jij van mij te stelen!"

Het was de heks.

Ze stond opeens voor hem.

Haar ogen gloeiden van woede.

De man zakte op zijn knieën.

"Vergeef me alsjeblieft," smeekte hij.

"Mijn vrouw is ziek," legde de man uit.

"Zonder deze rapunzel gaat ze dood.

Ik had geen keus.

Wees alstublieft genadig."

De heks kneep haar ogen samen.

"Ik zal een afspraak met je maken," zei de heks kil.

"Je mag alle rapunzel meenemen die je wilt.

Je vrouw mag zoveel eten als ze maar wil.

Maar als jullie baby geboren is,

dan moet je het kind aan mij geven."

De man schrok zich rot.

Maar hij was zo bang dat hij ja zei.

Hij nam de rapunzel mee naar huis.

Zijn vrouw at ervan en voelde zich beter.

Maar zijn hart was zwaar van angst.

Er gingen maanden voorbij.

Toen werd er een prachtig meisje geboren.

De ouders waren dolgelukkig.

Maar diezelfde dag verscheen de heks.

"Geef mij het kind," zei ze.

De ouders huilden en smeekten.

Maar afspraak is afspraak.

De heks nam de baby mee.

Ze noemde haar Rapunzel.

De ouders zagen hun dochter nooit meer terug.

De heks voedde Rapunzel op alsof het haar eigen kind was.

Rapunzel groeide op tot een mooi meisje.

En ze had het meest bijzondere haar.

Het was goudblond en heel lang.

Het bleef maar groeien.

Toen Rapunzel twaalf was, gebeurde er iets.

De heks nam haar mee, ver weg.

Diep in het bos stond een hoge toren.

Er waren geen trappen.

Er was geen deur.

Alleen een raam, helemaal bovenaan.

De heks sloot Rapunzel op in de toren.

"Jij blijft hier voor altijd," zei de heks.

Rapunzel was bang en eenzaam.

Alleen de vogels hielden haar gezelschap.

Ze zong liedjes om de tijd door te komen.

Elke dag kwam de heks op bezoek.

Maar hoe kwam ze boven?

Ze bleef beneden staan en riep:

"Rapunzel, Rapunzel, laat je haar neer!"

Dan liet Rapunzel haar lange haar naar beneden zakken.

De heks klom omhoog langs Rapunzels haar.

Het was sterk als een touw.

Zo lang dat het de grond raakte.

Rapunzel bond het vast aan een haak.

Dan kon de heks makkelijk naar boven.

De jaren in de toren gingen langzaam voorbij.

Rapunzel werd steeds mooier.

Haar haar werd langer en langer.

Het was nu wel twintig meter lang.

Elke dag vlocht ze het.

Rapunzel was erg eenzaam.

Elke dag keek ze uit het raam.

Ze zag vogels vrij vliegen.

Ze zag de seizoenen veranderen.

Ze droomde ervan om weg te gaan.

Ze zong om niet alleen te zijn.

Haar stem was mooi en helder.

Hij echode door het bos.

Dieren kwamen luisteren.

Zelfs de bomen leken mee te wiegen.

Op een dag reed er een jonge prins door het bos.

Hij was aan het jagen met zijn vrienden.

Toen hoorde hij het mooiste gezang ooit.

Het klonk als een engel.

Hij volgde het geluid.

Zo kwam hij bij de hoge toren.

Hij keek omhoog naar het raam.

Daar zag hij Rapunzel zingen.

Ze was het mooiste meisje dat hij ooit had gezien.

Meteen voelde hij liefde in zijn hart.

Maar hoe kwam hij bij haar?

Er was geen deur.

De prins zocht overal.

Hij vond geen enkele manier om omhoog te klimmen.

Verdrietig ging hij weg, maar elke dag kwam hij terug.

Hij verstopte zich in het bos en luisterde naar haar lied.

Elke dag werd hij verliefder.

Op een dag zag hij de heks aankomen.

Hij hoorde haar roepen:

"Rapunzel, Rapunzel, laat je haar neer!"

Hij zag Rapunzels haar naar beneden vallen.

Hij zag de heks omhoog klimmen.

"Aha," dacht de prins.

"Nu weet ik hoe ik bij haar kom."

Hij wachtte tot de heks weer weg was.

Toen de heks weg was, kwam de prins dichterbij.

Hij ging onder het raam staan.

Met zijn beste stem riep hij:

"Rapunzel, Rapunzel, laat je haar neer!"

En daar kwam het gouden haar.

De prins klom voorzichtig omhoog.

Hij klom door het raam naar binnen.

Rapunzel schrok eerst.

Ze had nog nooit een man gezien.

Maar de prins was vriendelijk en zacht.

"Wees niet bang," zei de prins zacht.

"Ik hoorde je mooie stem.

Ik werd verliefd op je.

Wil je met me praten?"

Rapunzels angst smolt weg.

Ze praatten urenlang.

De prins vertelde over de wereld buiten.

Over kastelen en steden.

Over bergen en zeeën.

Rapunzels ogen glinsterden van verwondering.

"Ik ben zo alleen geweest," zei Rapunzel.

"De heks is de enige die ik ken.

Jij bent lief en goed.

Ik denk dat ik ook van jou hou."

Ze hielden elkaars hand vast en glimlachten.

De prins kwam elke dag terug.

Altijd als de heks weg was.

Hij bracht Rapunzel cadeautjes.

Zijden linten.

En boeken om te lezen.

Samen maakten ze een plan om te ontsnappen.

"Ik breng je een zijden touw," zei de prins.

"Elke dag een klein stukje.

Dan kun jij er een ladder van vlechten.

Als hij lang genoeg is, kun je naar beneden klimmen."

Rapunzel was zo blij.

Binnenkort zou ze vrij zijn.

Ze zong nog mooier dan ooit.

Ze droomde ervan om met de prins weg te gaan.

Maar ze moest het geheim houden voor de heks.

Op een dag maakte Rapunzel een vreselijke vergissing.

De heks klom langs haar haar omhoog.

"U bent veel zwaarder dan de prins," zei Rapunzel.

Ze zei het zomaar, zonder na te denken.

Toen sloeg ze haar hand voor haar mond.

Ze had haar geheim verraden.

Het gezicht van de heks werd rood van woede.

"Wat? Een prins?" gilde ze.

"Jij stout meisje!

Ik hield je hier veilig.

En jij verraadt me!"

De heks greep Rapunzels prachtige haar vast.

Ze pakte een schaar.

KNIP! KNIP! KNIP!

Ze knipte al Rapunzels lange haar af.

Rapunzel huilde toen het op de vloer viel.

Toen gebruikte de heks magie.

Ze stuurde Rapunzel ver weg.

Naar een woeste wildernis, ver van de toren.

Rapunzel stond ineens alleen.

In een dor land, zonder mensen.

Die avond kwam de prins zoals altijd.

Hij riep naar boven:

"Rapunzel, Rapunzel, laat je haar neer!"

En daar kwam het gouden haar.

Maar het was de heks.

Ze had het afgeknipte haar aan de haak vastgebonden.

De prins klom snel omhoog.

Maar toen hij bij het raam kwam,

stond de heks daar in plaats van Rapunzel.

"Aha!" kakelde de heks.

"Je vogeltje is weggevlogen.

Je zult haar nooit meer zien."

De prins was kapot van verdriet.

"Wat heeft u met haar gedaan?" riep hij.

"Ze is voor altijd weg," lachte de heks.

De prins was zo wanhopig

dat hij van de toren sprong.

Hij viel in doornstruiken beneden.

De doorns deden vreselijk pijn.

En het ergste: ze krasten in zijn ogen.

Hij werd blind.

Hij kon niets meer zien.

De prins zwierf verdrietig rond.

Blind en alleen liep hij door het bos.

Hij riep Rapunzels naam.

Maar zij was ver weg.

Ze kon hem niet horen.

Rapunzel leefde in de wildernis.

Ze overleefde op bessen en wortels.

Ze vond water bij een beekje.

Ze maakte een schuilplek onder de bomen.

Ze was ellendig en alleen.

Er gingen maanden voorbij.

Toen gebeurde er iets wonderlijks.

Rapunzel kreeg een tweeling.

Een jongen en een meisje.

Het leven was zwaar, maar de baby’s brachten haar vreugde.

Ze zong slaapliedjes voor haar kinderen.

Ze vertelde verhalen.

Ze hield van hen met heel haar hart.

Maar ze dacht altijd aan de prins.

Zou ze hem ooit nog terugzien?

Jarenlang zwierf de blinde prins rond.

Hij at wat hij maar kon vinden.

Hij was verdrietig en eenzaam.

Hij bleef aan Rapunzel denken.

En hij bleef haar naam roepen.

Op een dag kwam hij in de wildernis.

Hij hoorde een bekend geluid.

Gezang.

Een mooie stem die hij zo goed kende.

Het was Rapunzel.

"Rapunzel!" riep hij.

Rapunzel hoorde zijn stem.

"Mijn prins!" riep ze.

Ze rende naar hem toe met haar kinderen.

En ze omhelsden elkaar.

Rapunzel huilde tranen van blijdschap.

Haar tranen vielen op de ogen van de prins.

Toen gebeurde er iets magisch.

De tranen genazen zijn ogen.

Hij kon weer zien.

De prins keek naar Rapunzel.

Ze was nog mooier dan hij zich herinnerde.

Toen zag hij de twee kinderen.

"Dat zijn onze kinderen," zei Rapunzel trots.

De prins werd zo blij dat hij bijna moest lachen.

"Kom met mij mee naar mijn koninkrijk," zei de prins.

"Dan trouwen we.

Dan zijn we een familie.

Jij wordt mijn prinses.

En onze kinderen krijgen liefde en zorg."

Samen reisden ze naar het koninkrijk van de prins.

Iedereen vierde hun komst.

Ze hadden een prachtig huwelijk.

Rapunzel werd een prinses.

De tweeling groeide op in het paleis.

Rapunzels haar groeide terug, maar niet meer zo lang.

En ze was blij dat het nu korter was.

Ze wilde nooit meer opgesloten zitten.

De heks werd nooit meer gezien.

Het goede won van het kwaad.

De prins en Rapunzel leefden lang en gelukkig.

Hun kinderen werden sterk en lief.

Het paleis was vol liefde en gelach.

Rapunzel zong elke dag, gewoon omdat ze blij was.

Niemand sloot haar ooit nog op.

Ze vertelden het verhaal aan hun kinderen.

"Soms gebeuren er nare dingen," zeiden ze.

"Maar met moed en liefde

komen er ook weer goede dingen.

Geef de hoop nooit op."

En ze leefden nog lang en gelukkig.