Peter Pan

Alle kinderen worden groot, behalve één.

In Londen woonde de familie Darling.

Ze hadden drie kinderen: Wendy, John

en Michael. Ze speelden graag spelletjes

en vertelden elkaar verhalen over een magische jongen

die Peter Pan heette.

Hun ouders, meneer en mevrouw Darling,

dachten dat het gewoon verzonnen verhalen waren.

Maar hun hond Nana wist wel beter.

Nana was niet zomaar een hond:

ze was de kinderjuf, en ze zorgde

heel goed voor de kinderen.

Op een nacht zag mevrouw Darling een vreemde jongen

bij het raam. Hij vloog snel weg,

maar zijn schaduw bleef hangen.

Nana pakte de schaduw, en mevrouw Darling

rolde hem op en legde hem in een la.

Een paar nachten later kwam Peter Pan terug

om zijn schaduw te zoeken. Met hem was

een piepkleine fee: Tinker Bell.

Ze fonkelde met gouden licht.

De kinderen werden wakker en zagen Peter

die zijn schaduw met zeep wilde vastplakken.

Wendy hielp hem door de schaduw netjes vast te naaien.

"Dank je," zei Peter. "Ik woon in Nooitgedachtland

met de Verloren Jongens. Dat zijn jongens die uit hun kinderwagen

vielen toen hun kinderjuf even niet keek."

"Kun je echt vliegen?" vroeg John.

"Natuurlijk," zei Peter. "Ik leer het jullie.

Denk aan gelukkige gedachten."

Tinker Bell strooide feeënstof

over de kinderen. Ze dachten aan hun

allerblijste gedachten, en al snel

zweefden ze door de lucht.

"Ga met mij mee naar Nooitgedachtland!" zei Peter.

"Dan kun jij moeder zijn voor de Verloren Jongens, Wendy."

De kinderen vlogen door het raam,

achter Peter aan, de nacht in.

Ze vlogen langs de Big Ben, boven de wolken

en naar de tweede ster rechts.

"Rechtdoor tot morgen!" riep Peter.

Onder hen glinsterde de zee als diamanten.

Er verschenen eilanden, en toen zagen ze het:

Nooitgedachtland. Er waren bossen en bergen,

een lagune en een indianenkamp.

De Verloren Jongens stonden al op Peter te wachten.

Slightly, Tootles, Nibs, Curly

en de Tweeling. Ze woonden in een huis

onder de grond, met erboven een grote boom.

Maar Nooitgedachtland was ook gevaarlijk.

De gemene Kapitein Haak en zijn piraten

voeren over zee. Haak haatte Peter Pan,

omdat Peter in een zwaardgevecht

zijn hand had afgehakt.

Een krokodil had die hand opgegeten.

Sindsdien volgde hij Haak overal,

want hij wilde de rest ook opeten.

De krokodil had ook een klok ingeslikt,

dus Haak hoorde altijd "tik-tak, tik-tak"

als de krokodil in de buurt was.

Wendy werd als een moeder voor de Verloren Jongens.

Ze vertelde verhaaltjes voor het slapengaan

en zorgde voor ze. John en Michael

deden mee met alle avonturen.

Ze hielden theekransjes met de feeën,

zwommen met de mooie zeemeerminnen

in de lagune, en speelden met

Tiger Lily en haar indianenstam.

Op een dag namen de piraten Tiger Lily gevangen.

Peter redde haar dapper van

Verlatenrots, waar de piraten

haar hadden achtergelaten.

Tiger Lily’s vader, het stamhoofd,

was zo dankbaar dat hij Peter

en de kinderen tot leden van de stam maakte.

Kapitein Haak was woest.

Hij wilde voorgoed van Peter Pan af.

De piraat ontdekte waar Peter zich verstopte.

Haak merkte dat Wendy en de jongens

heimwee hadden. Hij stuurde zijn piraten

om hen te pakken als ze uit hun

ondergrondse huis kwamen.

"We laten ze over de loopplank lopen!"

lachte Haak met zijn gemene lach.

Maar eerst had hij een vreselijk plan.

Hij liet een vergiftigde taart achter voor Peter,

die onder de grond lag te slapen.

Tinker Bell zag de vergiftigde taart.

Ze wist dat Peter ervan zou eten als hij wakker werd.

De dappere kleine fee vloog zo snel

als ze kon en kwam precies op tijd,

net toen Peter een hap wilde nemen.

"Nee, Peter!" riep ze, en ze sloeg

de taart weg. Maar een beetje gif

raakte haar, en haar lichtje begon te doven.

"Tink!" riep Peter. "Laat me niet alleen!"

"Als kinderen in feeën geloven,

klap dan in je handen!" riep Peter.

Over de hele wereld klapten kinderen,

en Tinker Bells licht werd weer helder.

Ze was gered.

Peter vloog naar Haaks schip om zijn vrienden te redden.

De piraten hadden Wendy, John, Michael

en de Verloren Jongens vastgebonden.

Ze zouden hen over de loopplank laten lopen.

"Tik-tak, tik-tak!"

Haak hoorde het en werd lijkbleek van angst.

Maar het was niet de krokodil:

het was Peter, die het geluid nadeed om Haak te laten schrikken.

Peter sprong op het schip.

"Ik ben er, Haak!" riep hij.

Peter en Haak vochten met hun zwaarden

over het hele schip. Ze klommen in de masten,

en dansten over het dek.

Peter was snel en slim,

en Haak was sterk maar bang.

De Verloren Jongens kwamen los

en hielpen tegen de piraten vechten.

Zelfs Wendy pakte een zwaard.

Uiteindelijk dreef Peter Haak

naar de rand van het schip.

"Deze keer heb je verloren, Haak!" zei Peter.

Haak keek omlaag en zag de krokodil

in het water wachten, met zijn bek wijd open.

Met een grote kreet sprong Haak…

recht in de bek van de krokodil.

De piraten gaven zich over,

en Peter werd kapitein van het schip.

"Het is tijd om naar huis te gaan," zei Wendy verdrietig.

Ze miste haar ouders.

Peter vloog met het schip helemaal terug naar Londen.

De Verloren Jongens besloten bij

de familie Darling te blijven, en werden geadopteerd.

Meneer en mevrouw Darling waren zo blij

dat hun kinderen terug waren,

dat ze iedereen met open armen ontvingen.

Maar Peter bleef niet.

"Ik wil niet groot worden," zei hij.

"Kom je terug?" vroeg Wendy.

"Ik kom elke lente terug," beloofde Peter.

"Dan vliegen we naar Nooitgedachtland

en beleven we nieuwe avonturen."

Hij hield zich aan zijn belofte.

Elk jaar kwam Peter terug, en Wendy vloog met hem

naar Nooitgedachtland. Ook toen ze ouder werd,

vergat ze nooit de jongen die niet volwassen wilde worden.

En als jij in magie en gelukkige gedachten gelooft,

zie je misschien op een nacht ook Peter

bij jouw raam.

Onthoud het maar:

de tweede ster rechts,

en rechtdoor tot morgen!