Luna, hoedster van de maan

Er woonde eens een meisje dat Luna heette.

Ze had donker, krullend haar.

En heldere, nieuwsgierige ogen.

Elke avond keek ze graag naar de maan.

"De maan is zo mooi!" zei ze dan.

Luna woonde in een klein huisje met haar oma.

Oma was heel wijs.

"Jij bent geboren bij volle maan," vertelde oma.

"Daarom ben jij heel bijzonder."

Luna vroeg zich af wat dat betekende.

Op een nacht had Luna een vreemde droom.

Er verscheen een vrouw van zilver licht.

Ze droeg een jurk van maanstralen.

Haar ogen fonkelden als sterren.

"Hallo, Luna," zei ze zacht.

"Wie bent u?" vroeg Luna.

"Ik ben de Maangeest," zei de vrouw.

"Ik heb elke avond naar je gekeken.

Jij houdt meer van de maan dan wie dan ook.

Ik heb jouw hulp nodig, Luna."

Luna voelde zich tegelijk bang en blij.

"Wat voor hulp?" vroeg ze.

"De maan heeft een hoedster nodig," zei de Maangeest.

"Iemand die haar oppoetst en helder houdt.

Wil jij de hoedster van de maan zijn?"

Luna’s hart sprong op van vreugde.

"Ja!" zei ze. "Dat wil ik!"

De Maangeest glimlachte warm.

"Word dan wakker, Luna.

Je reis begint vannacht."

Luna schrok wakker.

Ze keek uit het raam.

De maan scheen fel.

Maar wacht eens… er was iets anders!

In de lucht verscheen een zilveren ladder!

Hij liep van haar raam helemaal tot aan de maan.

De ladder schitterde van sterrenlicht.

"Het is echt," fluisterde Luna.

Ze keek naar haar slapende oma.

Moest ze gaan?

Luna voelde zich dapper.

Ze klom voorzichtig uit het raam.

Ze stapte op de zilveren ladder.

Hij voelde stevig onder haar voeten.

En ze klom omhoog, omhoog, omhoog.

Steeds hoger klom ze.

Haar dorp werd klein beneden.

De sterren twinkelden om haar heen.

De maan werd groter en groter.

En eindelijk was ze boven.

Luna stapte op het maanoppervlak!

Het voelde zacht, alsof je op wolken liep.

Alles glansde van zilver licht.

"Wauw," fluisterde Luna.

Ze kon het bijna niet geloven.

De Maangeest verscheen weer.

"Welkom, Luna," zei ze.

"Jij bent de eerste hoedster van de maan in honderd jaar.

De vorige hoedster is oud geworden en gestopt.

Nu ben jij aan de beurt."

De Maangeest liet Luna alles zien.

Er waren kraters vol sterrestof.

Er waren bergen van zilver.

Er waren dalen van licht.

"Het is prachtig," zei Luna.

Maar toen zag Luna iets.

Een stuk van de maan was dof.

Het glansde niet meer.

Op sommige plekken zaten donkere vlekken.

"Wat is er gebeurd?" vroeg Luna.

"De maan wordt vies," legde de Maangeest uit.

"Door ruimtestof en meteorenregen.

Elke nacht moet iemand haar oppoetsen.

Daarom hebben we een hoedster nodig.

Wil je leren hoe dat moet?"

"Ja!" zei Luna enthousiast.

De Maangeest gaf haar een zachte doek.

Die was geweven van sterrenlicht.

Hij glinsterde in Luna’s handen.

"Dit is een maandoek," zei de geest.

"Wrijf er zacht mee over de doffe plekken.

Dan gaat de maan weer stralen.

Maar wees voorzichtig.

De maan is heel teer."

Luna knikte ernstig.

Luna liep naar een doffe plek.

Ze wreef er zachtjes met de maandoek overheen.

Meteen begon de plek te glanzen.

Steeds helderder!

"Het werkt!" lachte Luna.

Ze poetste nog een plek.

En nog één.

Elke plek die ze aanraakte, werd weer stralend.

De maan werd steeds helderder.

Luna voelde zich trots en blij.

Urenlang werkte ze door.

Ze poetste de hele maan.

Al snel glansde hij perfect.

"Je doet het geweldig," zei de Maangeest.

"De maan was al jaren niet zo helder!"

Beneden op aarde keken mensen omhoog.

"Wat is de maan mooi vanavond," zeiden ze.

Ze wisten niet dat Luna daarboven was.

Luna glimlachte trots.

Ze maakte echt verschil.

"Nu," zei de Maangeest,

"moet je de maanstanden leren.

De maan lijkt elke nacht van vorm te veranderen.

Soms is hij vol en rond.

Soms is het maar een sikkeltje."

Ze liet Luna een bijzondere kamer zien.

Daar stonden knoppen en hendels.

"Hiermee bepalen we hoeveel maan de aarde ziet," legde de geest uit.

"Elke nacht veranderen we het een beetje.

Zo ontstaan de maanstanden."

"Dus de maan verandert eigenlijk niet echt van vorm?" vroeg Luna.

"Precies," zei de geest.

"Hierboven zijn we altijd rond.

Maar vanaf de aarde zie je maar een stukje.

Dat is de magie van de maanstanden."

Luna oefende met de hendels.

Ze keek hoe de maan vanaf de aarde veranderde.

Volle maan, bijna vol, half, sikkel.

"Wat bijzonder," zei Luna.

Ze vond het geweldig om de geheimen van de maan te leren.

Opeens hoorde Luna een geluid.

Hop, hop, hop!

Ze draaide zich om.

Daar stond een wit konijn.

Het gloeide van zilver licht.

"Hallo!" zei het konijn.

"Ik ben Cosmo, het maankonijn.

Ik help voor de maantuinen te zorgen."

"Maantuinen?" vroeg Luna blij.

"Kom maar, dan laat ik het zien," zei Cosmo.

Cosmo leidde Luna naar een prachtige tuin.

Er groeiden bloemen van licht.

Ze fonkelden in alle kleuren.

"Dat zijn maanbloemen," legde Cosmo uit.

"Ze bloeien alleen in maanlicht."

Er waren nog meer dieren.

Zilveren vlinders dansten in de lucht.

Kleine gloeiende muisjes renden rond.

Een wijze uil zat in een kristallen boom.

"Welkom, hoedster van de maan," zeiden ze.

Luna was blij met haar nieuwe taak.

Maar op een nacht ging er iets mis.

Er begon een meteorenregen.

Meteoren vlogen overal.

Ze raakten de maan!

"Snel!" riep de Maangeest.

"We moeten de maan beschermen.

Gebruik het schild, Luna!"

Luna keek in paniek om zich heen.

"Welk schild?" riep ze.

De Maangeest wees naar een kristal.

"Houd het hoog," zei ze.

Luna pakte het kristal en tilde het op.

Er verscheen een koepel van licht over de maan.

De meteoren botsten eraf zonder schade.

"Je deed het!" juichte Cosmo.

Luna’s armen werden moe.

Maar ze hield het kristal stevig vast.

Eindelijk was de meteorenregen voorbij.

De maan was veilig.

Na veel nachten werd Luna verdrietig.

Ze miste haar oma.

Ze miste haar kleine huisje.

Ze miste haar bed en haar speelgoed.

Hoedster van de maan zijn was prachtig, maar ze voelde zich alleen.

"Wat is er, Luna?" vroeg de Maangeest.

"Ik mis mijn thuis," zei Luna zacht.

"Ik mis mijn oma.

Betekent dit dat ik nooit meer terug kan?"

Tranen sprongen in haar ogen.

De Maangeest glimlachte lief.

"Ach, lieve Luna," zei ze.

"Je hoeft hier niet voor altijd te blijven.

Je hoeft alleen ’s nachts te komen.

Overdag kun je gewoon naar huis."

Luna’s gezicht klaarde op.

"Echt?" vroeg ze.

"Natuurlijk," zei de geest.

"Overdag hoeft de maan niet gepoetst te worden.

Dan kun jij uitrusten en bij je familie zijn."

Vanaf die nacht had Luna een ritme.

Overdag was ze bij oma.

Ze speelde, lachte en leerde.

En ’s nachts klom ze de zilveren ladder op.

Ze poetste de maan en hield hem helder.

Oma merkte dat Luna soms moe was.

"Slaap je wel goed, Luna?" vroeg ze.

Luna wilde over de maan vertellen.

Maar de Maangeest had gezegd dat het geheim was.

"Het gaat wel, oma," zei Luna, en ze knuffelde haar.

Maar geheimen bewaren was moeilijk.

Op een nacht bleef oma laat op.

Ze zag Luna uit het raam klimmen.

Ze zag de zilveren ladder.

"Luna!" schrok ze.

Luna verstijfde op de ladder.

Ze keek naar oma.

"Sorry, oma," zei ze.

"Ik ben de hoedster van de maan.

Ik moet de maan elke nacht poetsen."

Oma’s ogen vulden zich met tranen.

Maar het waren blije tranen.

"Och, Luna," zei ze.

"Ik vroeg me al af wanneer jij gekozen zou worden.

Ik was vroeger zelf ook hoedster van de maan."

Luna kon het niet geloven.

"U ook?" vroeg ze.

"Ja," zei oma.

"Daarom wist ik dat je bijzonder was.

Jij bent geboren bij volle maan, net als ik."

Oma knuffelde Luna stevig.

"Ik ben zo trots op je," zei ze.

"Hoedster van de maan zijn is een grote eer.

Je doet belangrijk werk.

De hele wereld heeft de maan nodig."

Luna voelde zich veel beter.

Nu kon ze haar avonturen delen.

Elke ochtend als ze thuiskwam,

vertelde ze oma alles.

Oma gaf advies en moed.

Op een nacht was het extra bijzonder.

Het was de nacht van de Oogstmaan.

"Dit is de helderste maan van het jaar," zei de Maangeest.

"Hij moet perfect stralen.

Ben je er klaar voor, Luna?"

Luna knikte dapper.

Die nacht poetste ze extra voorzichtig.

Ze zorgde dat alles glansde.

De maan was nog nooit zo helder.

Hij straalde als een enorme lamp in de lucht.

Beneden op aarde waren mensen verbaasd.

"Kijk naar de maan!" zeiden ze.

"Hij is zo helder dat we alles kunnen zien!"

Boeren werkten langer op hun land.

Kinderen speelden langer buiten.

Iedereen was blij door Luna’s werk.

Luna keek vanaf de maan.

Ze zag mensen wijzen en glimlachen.

"Ik help iedereen," dacht ze.

Haar hart werd groot van trots en blijdschap.

Dit voelde geweldig.

De jaren gingen voorbij en Luna werd ouder.

Ze werd een echte expert.

De maan was altijd helder en mooi.

Maar op een dag zei de Maangeest:

"Luna, het is tijd om een nieuwe hoedster te leren."

Er kwam een jonge jongen aan via de zilveren ladder.

Hij heette Orion.

"Hallo," zei hij verlegen.

"De Maangeest zei dat u mij les geeft.

Ik wil ook hoedster van de maan worden."

Luna glimlachte warm.

Ze dacht aan haar eerste nacht op de maan.

"Maak je geen zorgen," zei ze.

"Ik leer je alles.

Hoedster van de maan zijn is prachtig."

Ze liet Orion zien hoe je poetst.

Ze leerde hem over de maanstanden.

Ze stelde hem voor aan Cosmo en de andere dieren.

Orion leerde snel.

Luna was een goede juf.

Op een nacht riep de Maangeest Luna.

"Jij bent de beste hoedster in eeuwen," zei ze.

"De maan heeft een cadeau voor jou."

Ze gaf Luna een klein hangertje.

Het had de vorm van een maansikkel.

"Draag dit altijd," zei de Maangeest.

"Ook als je later geen hoedster meer bent.

Dan draag je altijd een stukje maan bij je.

En als je naar de maan kijkt,

denk dan eraan dat jij hem hebt laten stralen."

Luna raakte het hangertje aan.

Het gloeide zacht tegen haar borst.

"Dank u," fluisterde ze.

"Hoedster van de maan zijn was de grootste eer.

Ik bewaar dit voor altijd."

Luna werd uiteindelijk volwassen.

Ze gaf haar taak door aan anderen.

Maar ze vergat de maan nooit.

Elke avond keek ze omhoog.

Ze raakte haar maan-hangertje aan en glimlachte.

Ze vertelde haar kinderen over de maan.

Later ook haar kleinkinderen.

"De maan is bijzonder," zei ze dan.

"Hij waakt elke nacht over ons.

En misschien word jij op een dag ook uitgekozen

om voor hem te zorgen."

En zo leefde Luna een gelukkig leven.

Ze bleef altijd verbonden met de maan.

De maan scheen helder door haar zorg.

En ergens leerden nieuwe hoeders

om de maan op te poetsen en te laten glanzen,

net zoals Luna dat had gedaan.

De maan zou altijd blijven stralen,

dankzij hoeders zoals Luna.