Roodkapje

Er was eens een lief meisje.

Iedereen die haar kende, hield van haar.

Maar haar oma hield het allermeest van haar.

Op een dag gaf oma haar een bijzonder cadeau.

Het was een prachtige rode mantel met een kap.

Het meisje vond het zó mooi!

Ze droeg het elke dag.

Al snel noemde iedereen haar "Roodkapje."

Ze droeg het rode kapje overal.

Soms droeg ze het zelfs in bed!

Op een ochtend zei mama tegen Roodkapje:

"Je oma voelt zich niet zo lekker.

Ik heb koekjes voor haar gebakken.

Wil jij ze naar haar toe brengen?"

Roodkapje hielp graag!

Mama pakte een mandje zorgvuldig in.

Ze stopte er verse koekjes in.

Ze deed er een potje honing bij.

En een zacht broodje.

"Neem het pad door het bos," zei mama.

"Maar praat niet met vreemden!"

Roodkapje huppelde over het pad.

Het bos was die dag prachtig.

Vogels zongen in de bomen.

Vlinders dansten bij de bloemen.

Zonnestralen piepten door de bladeren.

Ze zwaaide vrolijk met haar mandje.

Ze neuriede een gezellig liedje.

Alles leek perfect.

Het pad was makkelijk te volgen.

Oma’s huisje was niet ver.

Opeens stapte er een grote wolf op het pad!

Roodkapje bleef staan.

Ze had nog nooit een wolf gezien.

"Goedemorgen, meisje," zei de wolf zoet.

Hij deed extra vriendelijk.

"Goedemorgen, meneer Wolf," antwoordde ze beleefd.

Ze wist niet dat wolven gevaarlijk zijn.

"Waar ga je heen?" vroeg de wolf.

"Naar het huisje van mijn oma," zei Roodkapje.

"Ze ligt ziek in bed."

De ogen van de wolf begonnen te glimmen.

Hij had honger.

Hij wilde ze allebei opeten!

Maar hij hoorde houthakkers in de buurt.

Hij moest slim zijn.

"Waar woont je oma precies?" vroeg hij.

"In het kleine huisje," zei Roodkapje.

"Voorbij de drie grote eiken.

Onder de hazelaarstruiken.

Je kunt het niet missen!"

De wolf glimlachte gemeen.

"Kijk eens naar al die mooie bloemen!" zei de wolf.

"Je oma zou bloemen vast prachtig vinden!"

Roodkapje keek rond.

Overal stonden bloemen.

Blauwe, gele, roze en witte.

"Wat een goed idee!" zei ze.

"Ik pluk een grote bos voor haar!"

Ze zette haar mandje neer.

En ze begon bloemen te plukken.

Precies wat de wolf wilde.

De wolf rende snel vooruit.

Hij ging rechtstreeks naar oma’s huisje.

Roodkapje plukte bloemen.

Eentje hier, eentje daar.

Ze liep steeds dieper het bos in.

Ze vergat helemaal het pad!

De wolf kwam bij het huisje.

Hij klopte zacht op de deur.

Klop, klop, klop!

"Wie is daar?" riep oma.

Haar stem klonk zwak en moe.

De wolf maakte zijn stem lief.

"Ik ben het, Roodkapje!" loog hij.

"Ik breng koekjes en brood!"

"Trek de klink maar open, lieverd," zei oma.

"Ik ben te zwak om op te staan."

De wolf trok de klink open.

De deur zwaaide open.

Hij sprong snel naar binnen.

Arme oma gilde!

Maar de wolf was sneller.

Met één grote hap slokte hij haar op.

Toen trok hij haar nachthemd aan.

En haar slaapmuts.

Hij zette zelfs haar bril op.

Hij kroop in haar bed.

"Perfect," grijnsde hij.

Even later kwam Roodkapje aan.

Ze had een enorme bos bloemen.

Ze kon ze bijna niet dragen!

Ze klopte op de deur.

"Kom binnen, liefje!" riep de wolf.

Roodkapje keek vreemd op.

"Oma klinkt raar," dacht ze.

Maar ze deed toch de deur open.

Ze liep naar het bed.

De kamer was donker en schaduwrijk.

"Ik heb bloemen voor u, oma," zei Roodkapje.

Ze liep dichter naar het bed.

Er klopte iets niet.

"Oma," zei ze langzaam,

"wat heeft u grote oren!"

"Des te beter om je te horen, liefje," zei de wolf.

Roodkapje kwam nog dichterbij.

Ze keek beter.

"Oma, wat heeft u grote ogen!"

"Des te beter om je te zien, liefje!"

Roodkapje voelde nu echt dat er iets mis was.

"Oma, wat heeft u grote handen!"

"Des te beter om je te knuffelen, liefje!"

De wolf was klaar om te springen.

"En oma," zei Roodkapje bibberig,

"wat heeft u grote tanden!"

"Des te beter om je OP TE ETEN!" brulde de wolf.

Hij sprong uit bed.

Roodkapje gilde!

Buiten hoorde een houthakker het gegil.

Hij liep langs het huisje.

"Dat klinkt niet goed!" zei hij.

Hij rende naar de deur.

En hij stormde naar binnen.

Daar was de wolf, achter Roodkapje aan.

"Stop!" riep de houthakker.

Hij hield zijn grote bijl omhoog.

De wolf draaide zich om.

Zijn ogen werden groot van schrik.

De houthakker joeg de wolf achterna.

De wolf wilde wegrennen.

Maar hij was te vol om hard te rennen.

Hij had oma in één keer opgeslokt.

De houthakker had hem snel te pakken.

Met één flinke zwaai van zijn bijl

versloeg hij de wolf.

Toen sneed hij voorzichtig de buik van de wolf open.

En daar kwam oma tevoorschijn!

Ze was een beetje duizelig, maar het ging.

Roodkapje knuffelde haar oma.

"Ik ben zo blij dat u veilig bent!" huilde ze.

Oma knuffelde terug.

"Wat fijn dat je op bezoek kwam," zei ze.

Ze bedankten ook de dappere houthakker.

Daarna gingen ze samen zitten.

Ze aten koekjes en brood.

Ze dronken thee met honing.

Roodkapje vertelde over de bloemen.

"Ik heb er wel héél veel geplukt," lachte ze.

"Ik heb vandaag een belangrijke les geleerd," zei Roodkapje.

"Ik had naar mama moeten luisteren.

Ik mag nooit met vreemden praten.

En ik moet altijd op het pad blijven."

Oma knikte wijs.

Vanaf die dag was Roodkapje voorzichtiger.

Ze bleef altijd op het pad.

Ze praatte nooit met vreemden in het bos.

En ze bezocht haar oma vaak.

Ze leefden nog lang en gelukkig.