Assepoester

Er was eens een lief meisje

dat Assepoester heette. Ze had goudkleurig haar

en het vriendelijkste hart van het hele land.

Ze woonde met haar lieve vader in een groot huis.

Haar moeder was naar de hemel gegaan

toen Assepoester nog maar een baby was.

Op een dag trouwde haar vader met een nieuwe vrouw.

Die vrouw had twee dochters van zichzelf.

Ze gingen met z’n allen in het grote huis wonen.

In het begin was Assepoester blij

met een nieuwe moeder en twee zussen.

Ze hoopte dat ze een liefdevolle familie zouden zijn.

Maar al snel gebeurde er iets heel verdrietigs.

Assepoesters vader werd ziek en stierf.

Nu was arme Assepoester helemaal alleen

met haar stiefmoeder en stiefzussen.

Zonder haar vader die haar beschermde,

veranderde alles in haar leven.

Haar stiefmoeder liet haar ware gezicht zien.

Ze was helemaal niet aardig voor Assepoester.

De twee stiefzussen waren net zo gemeen.

Ze behandelden Assepoester als een dienstmeisje,

niet als een zus of dochter.

Het grote huis voelde koud en eenzaam.

Elke ochtend werd Assepoester vroeg wakker.

Ze moest alle vloeren schoonmaken.

Ze moest stapels vuile borden afwassen.

Ze kookte ontbijt, lunch en avondeten.

Ze schrobde kleren tot haar handen pijn deden.

Het werk leek nooit op te houden.

Haar stiefzussen droegen prachtige zijden jurken.

Ze hadden glanzende schoenen en mooie linten.

Maar Assepoester droeg oude, opgelapte kleren.

Ze zat altijd onder het stof en de as

van het schoonmaken van de open haard.

Daarom noemden ze haar "Assepoester."

Ondanks alles wat ze haar aandeden,

verloor Assepoester nooit haar zachte hart.

Ze zong lieve liedjes terwijl ze werkte.

Ze was aardig voor de muisjes in de keuken.

Ze glimlachte naar de vogels buiten haar raam.

De liefde bleef in haar hart wonen.

Op een zonnige ochtend klonk er buiten een trompet.

Een koninklijke boodschapper klopte op hun deur.

Hij droeg de kleuren van de koning en hield

een gouden rol vast, dichtgebonden met een zijden lint.

"Ik breng nieuws uit het paleis!"

riep hij met een luide, belangrijke stem.

"De prins geeft een groot bal!"

las de boodschapper van zijn rol.

"Elke jonge dame in het koninkrijk is uitgenodigd.

De prins wil een bruid kiezen.

Het bal is over drie dagen.

Draag je mooiste jurk!"

De stiefzussen gilden van opwinding.

Ze dansten door de kamer en stelden zich voor

hoe ze met de knappe prins zouden dansen.

"We moeten de allermooiste jurken hebben!"

riepen ze. "De prins zal zeker

een van ons kiezen als zijn bruid!"

Assepoesters hart fladderde van hoop.

Ze was nog nooit op een bal geweest.

Wat zou het heerlijk zijn om

een mooie jurk te dragen en op prachtige muziek te dansen!

In haar hoofd zag ze de balzaal al,

fonkelend door duizend kaarsen.

Drie dagen lang was het huis een chaos.

De stiefzussen kochten dure jurken

van satijn, vol kant.

Ze kochten nieuwe schoenen met zilveren gespen.

Ze bestelden speciale crèmes voor hun gezicht

en parfums die duurder waren dan goud.

Assepoester hielp hen alles klaar te maken.

Ze krulde hun haar in deftige kapsels.

Ze streek hun jurken tot ze perfect waren.

Ze poetste hun schoenen tot ze glansden.

Ondertussen droomde ze ervan om ook te gaan.

Misschien, heel misschien, zouden ze haar laten.

Eindelijk raapte Assepoester al haar moed bijeen.

"Stiefmoeder, mag ik ook naar het bal?"

vroeg ze met haar liefste stem.

Haar stiefzussen barstten in lachen uit.

"Jij? Naar het koninklijke bal?" spotten ze.

"Kijk naar je vodden!"

"Jij hoort in de keuken, niet in het paleis,"

zei haar stiefmoeder kil.

"Iemand moet thuisblijven en schoonmaken.

Dat iemand ben jij, Assepoester.

Help je zussen nu snel met de laatste dingen.

De koets is er zo."

De koets rolde de nacht in,

en liet Assepoester helemaal alleen achter.

Ze rende naar de tuin en ging op een bankje zitten,

met tranen die over haar wangen stroomden.

"Ik wou dat ik naar het bal kon,"

fluisterde ze naar de sterren boven haar.

Plots begon de lucht te fonkelen!

Een warme, gouden gloed vulde de tuin.

Een vriendelijke vrouw verscheen voor haar,

met een toverstaf met een sterretje erop.

Ze had zilverkleurig haar en twinkelende ogen,

en ze glimlachte als zonneschijn.

"Huil niet, lief kind," zei de vrouw.

"Ik ben je goede fee.

Ik heb al die jaren over je gewaakt.

Vanavond word je beloond voor je vriendelijkheid.

Jij gaat naar het bal!"

Ze hief haar toverstaf hoog op.

"Maar ik heb niets om aan te trekken,"

zei Assepoester verdrietig en keek omlaag

naar haar opgelapte, vaal geworden jurk.

De goede fee lachte alleen maar,

een geluid als rinkelende belletjes.

"Laat dat maar aan mij over, lieverd!"

De goede fee zwaaide met haar staf.

Zilveren vonkjes draaiden om Assepoester heen.

Haar oude jurk veranderde in een japon

van de zachtste blauwe zijde, als de lucht.

Hij glinsterde met kleine zilveren sterretjes

die leken te dansen in het maanlicht.

"En nu je voeten," zei de goede fee.

Met nog een zwaai van haar staf

werden Assepoesters versleten schoenen

fijne muiltjes van puur glas.

Ze pasten perfect en fonkelden

als diamanten in het tuinlicht.

"Maar hoe kom ik bij het paleis?"

vroeg Assepoester, die haar ogen niet geloofde.

De goede fee wees naar een pompoen.

"Bibbidi-Bobbidi-Boe!" zong ze.

De pompoen groeide en groeide tot

hij een gouden koets werd!

Ze toverde zes muizen om tot witte paarden.

Een rat werd een vrolijke koetsier.

Zes hagedissen werden lakeien

in zilveren uniformen.

Alles glinsterde van toverstof.

Assepoester had nog nooit zoiets moois gezien!

"Nu ben je klaar voor het bal, lieverd!"

zei de goede fee trots.

Maar toen werd haar gezicht ernstig.

"Luister goed naar mijn waarschuwing.

Deze magie duurt maar tot middernacht.

Je moet weg zijn vóór de klok twaalf slaat!"

"Als de klok begint te slaan,

zal alles weer terug veranderen.

Je jurk wordt weer vodden.

Je koets wordt weer een pompoen.

Beloof me dat je vóór middernacht vertrekt!"

De goede fee keek bezorgd.

"Ik beloof het," zei Assepoester,

met ogen die glansden van geluk.

"Dank u, goede fee!

Dit is het mooiste cadeau

dat iemand me ooit heeft gegeven."

Ze omhelsde haar goede fee stevig.

Assepoester klom in de gouden koets.

De witte paarden trappelden en hinnikten,

klaar om haar naar het paleis te brengen.

Toen ze wegreed, riep de goede fee

nog één keer:

"Onthoud het! Voor middernacht!"

Het paleis was mooier

dan Assepoester ooit had durven dromen.

Kristallen kroonluchters hingen aan het plafond,

en wierpen regenbogen op de muren.

Muzikanten speelden de liefste melodieën.

Dames en heren dansten sierlijk.

Toen Assepoester de balzaal binnenkwam,

stopte iedereen met wat hij deed.

Wie was die mysterieuze schoonheid?

Ze leek te zweven in plaats van te lopen.

Haar jurk fonkelde als sterrenlicht.

Zelfs haar stiefzussen herkenden haar niet!

De prins had zich de hele avond verveeld,

en danste met meisje na meisje.

Maar toen hij Assepoester zag,

sloeg zijn hart een slag over.

Hij liep recht de balzaal over

en boog diep voor haar.

"Mag ik deze dans, mooie dame?"

vroeg de prins en hij bood haar zijn hand aan.

Assepoester maakte een buiging en legde

haar kleine hand in de zijne.

Ze begonnen te dansen, en het voelde

alsof ze op wolken zweefde.

De prins danste elke dans met Assepoester.

Ze walsden en draaiden over de vloer.

Andere meisjes probeerden zijn aandacht te trekken,

maar hij had alleen oog voor Assepoester.

Ze praatten en lachten samen

alsof ze elkaar al hun hele leven kenden.

"Hoe heet je?" vroeg de prins.

Maar voordat Assepoester kon antwoorden,

ging hij verder: "Dat maakt niet uit.

Het voelt alsof ik al

mijn hele leven op je heb gewacht.

Zeg alsjeblieft dat jij dat ook zo voelt."

Assepoesters hart was zo vol blijdschap

dat ze bijna niets kon zeggen.

Nog nooit in haar leven was ze zo gelukkig geweest.

De prins was lief en grappig en zacht.

Ze vergat al haar zorgen thuis.

Ze vergat zelfs de tijd!

Plots begon de paleisklok te slaan.

BONG! BONG! BONG!

Assepoester schrok en hapte naar adem.

Het was middernacht! De magie zou eindigen!

"Het spijt me, ik moet gaan!" riep ze.

Ze maakte zich los uit de armen van de prins.

"Wacht! Ga alsjeblieft niet!" riep de prins.

Maar Assepoester rende al weg.

Ze stoof door de balzaal,

haar glazen muiltjes tikten op de marmeren vloer.

Dames slaakten een kreet toen ze langs vloog.

De prins rende achter haar aan.

De grote trap af vluchtte ze.

In haar haast gleed één glazen muiltje

van haar voet.

Het rolde met een klingelend geluid

de treden af.

Maar Assepoester kon niet stoppen om het op te rapen.

De klok sloeg nog steeds!

Ze sprong in haar gouden koets.

"Schiet op!" zei ze tegen de koetsier.

De paarden galoppeerden de nacht in.

Achter haar hoorde ze de prins roepen,

maar toen klonk de laatste slag.

BONG! Het was middernacht!

In een flits veranderde alles weer terug.

De koets werd weer een pompoen.

De paarden werden weer muizen.

Assepoester stond langs de weg

in haar oude, versleten jurk.

Alleen één glazen muiltje bleef over.

De volgende ochtend gonste het koninkrijk

van de verhalen over het mysterieuze meisje.

De prins had geen oog dichtgedaan.

Hij hield het glazen muiltje dicht bij zich,

zijn enige aanwijzing om haar te vinden.

"Ik moet haar vinden," verklaarde hij.

"Ik zal trouwen met het meisje

van wie dit muiltje precies past,"

kondigde de prins aan tegen zijn vader.

De koning zag hoeveel zijn zoon

verliefd was geworden. Hij beval

dat er meteen in het hele koninkrijk gezocht moest worden.

De prins en zijn dienaren bezochten

elk huis in het koninkrijk.

Adellijke dames en koopmansdochters,

bakkersmeisjes en boerendochters—

iedereen paste het glazen muiltje.

Maar het paste niemand.

Sommige voeten waren te groot, sommige te klein.

Sommige waren te breed, sommige te smal.

De prins begon de hoop te verliezen.

Was het mooie meisje slechts een droom?

Maar hij weigerde op te geven.

Hij zou elk laatste huis doorzoeken.

Eindelijk kwamen ze bij het huis van Assepoester.

De stiefzussen hadden al ongeduldig gewacht.

Ze wisten zeker dat de prins

verliefd zou worden op een van hen.

"Hij is er! Hij is er!" gilden ze,

en duwden elkaar opzij.

De eerste stiefzus greep het muiltje.

Ze duwde en wrong en perste,

maar haar voet was veel te groot.

"Het moet gekrompen zijn!" jammerde ze.

De tweede zus rukte het weg.

Ze probeerde elke truc, maar ook zij faalde.

"Zijn er nog andere jonge dames hier?"

vroeg de dienaar van de prins moe.

"Alleen Assepoester," snoof de stiefmoeder.

"Maar zij is maar een dienstmeisje.

Ze was niet eens op het bal."

De stiefzussen lachten gemeen.

"De opdracht van de prins is duidelijk,"

zei de dienaar streng.

"Elke jonge dame moet het proberen."

Assepoester kwam stilletjes de kamer binnen.

Haar stieffamilie hapte naar adem van schrik.

Hoe durfde ze voor de prins te verschijnen!

Assepoester ging voorzichtig zitten en stak haar voet uit.

De dienaar schoof het glazen muiltje aan.

Het paste perfect! Alsof het voor haar gemaakt was!

Wat het natuurlijk ook was.

Iedereen in de kamer werd stil,

en staarde vol ongeloof.

Toen stak Assepoester haar hand in haar zak.

Ze haalde het andere glazen muiltje tevoorschijn

en deed het aan haar andere voet.

Het gezicht van de stiefmoeder werd lijkbleek.

De monden van de stiefzussen vielen open.

Kon het echt waar zijn?

De prins keek Assepoester in de ogen.

Zelfs in haar eenvoudige kleren

herkende hij het meisje met wie hij had gedanst.

"Jij bent het!" riep hij blij.

"Ik wist dat ik je zou vinden!"

Hij pakte haar handen vast.

"Wil je met me trouwen?" vroeg de prins.

"Ik hou van je sinds onze eerste dans."

Assepoesters ogen vulden zich met blije tranen.

"Ja!" zei ze, en ze glimlachte helderder

dan de zon. "Niets zou me

gelukkiger maken dan jouw vrouw te zijn."

De stiefmoeder en stiefzussen beefden,

bang voor Assepoesters wraak.

Na alles wat ze haar hadden aangedaan,

zou ze hen vast straffen.

Maar Assepoesters lieve hart

was niet veranderd door haar geluk.

"Ik vergeef jullie," zei Assepoester zacht.

"Jullie zijn nog steeds mijn familie.

Ik hoop dat we opnieuw kunnen beginnen

en vanaf nu echte zussen kunnen zijn."

Haar vriendelijkheid deed hun koude harten smelten,

en ze huilden van schaamte en dankbaarheid.

Het koninklijke huwelijk was prachtig.

Het hele koninkrijk kwam feestvieren.

Assepoester droeg een jurk van zuiver witte zijde,

met een sleep die fonkelde als sneeuw.

De prins kon niet stoppen met glimlachen

toen hij met zijn ware liefde trouwde.

Als prinses was Assepoester geliefd bij iedereen.

Ze hielp de armen en bezocht de zieken.

Zij en de prins kregen veel kinderen

die opgroeiden tot lieve, goede mensen.

En ja, ze leefden echt

lang en gelukkig.